Brussel

Mooie verhalen uit de Brusselse klas

Naar aanleiding van ons vijfjarig bestaan lanceerden we vanuit het Onderwijscentrum Brussel een blog om mooie verhalen uit de Brusselse klas te verzamelen. De meest ontroerende, grappige, originele,… verhalen maakten kans op een prijs.

Dat er in de Brusselse klassen veel mooie anekdotes te verzamelen zijn, blijkt uit het succes van de blog. Op enkele maanden tijd werden 30 verhalen verzameld die ruim gedeeld werden. De blog telde meer dan 24.000 bezoekers, de verhalen kregen een 3000-tal likes en meer dan 100 reacties.

De verhalen zijn gebundeld in een kleurrijk boekje (1,2 MB).

Het winnende verhaal “Warm huisbezoek” van Veerle Schoorens kan je hieronder lezen:

Hun nogal uitgesproken traditionele kledij wekte bij mij niet meteen vertrouwen, hun omgang met hun zoontje en de betrokkenheid die ze toonden bij het klasgebeuren eens te meer, altijd hun best doen om de briefjes te ontcijferen, te verstaan en om iets mee te geven dat te maken had met het thema… heel vriendelijke, Marokkaanse jonge mensen, ietsje ouder dan mijn oudste van 26.

December 2012: mama is zwanger ,ze verwachten hun 2de kindje in januari 2013. In het kader van Kerstmis en de voorbereiding ervan, nodig ik de dikkebuik-mama uit voor een bezoekje in de klas : wanneer het haar past en met de vraag of ze ook wat babyspulletjes wil meebrengen om te tonen dat thuis ook alles klaarstaat voor als het kleine kindje komt. Mama brengt babyspulletjes mee, een foto van een echografie van de oudste en van ’t kindje dat nog moet komen… ze lijken op elkaar…wij, twee vrouwen, lachen erom, de 4-jarige kleuters vinden het gewoon prettig om aan de dikke buik te mogen voelen, de spulletjes te bekijken en te voelen…we nemen wat foto’s en wensen mama natuurlijk het allerbeste voor als de baby komt.

Februari 2013 individueel oudercontact: als laatste op de avond komt papa in mijn klas met een jongere zus van mama…zij spreekt beter Nederlands en de ouders willen niets missen van wat ik over hun zoon van vierenhalf te vertellen heb. Ik vertel hen dat hun zoon pienter is en dat ze de lat best hoog genoeg mogen leggen in hun verwachtingen voor zijn verdere ontwikkeling. Hij is zeer alert, en heeft een goed geheugen. Op school heeft hij wel duidelijk structuur nodig, en voor zelfredzaamheid extra aanmoediging…tijdens ons gesprek krijgt de tante telefoon van mama…of alles wel ok is? Ze blijven zolang weg en mama maakt zich echt ongerust dat haar zoon zich niet goed gedraagt op school…Tante vertaalt mijn geruststellende woorden naar de mama via gsm…Pas dan hoor ik het verhaal dat mama van de trap gevallen was met een serieuze breuk tot gevolg en een operatie, nog net voor de bevalling… Nu, zeg ik, als mama niet tot hier kan komen, dan zal ik wel eens tot bij haar gaan om haar gerust te stellen. … Het is rond 21u ’s avonds, donker dus, en er valt natte sneeuw, mijn jongere collega en ik sluiten de school af en papa stelt voor om ons met de auto naar het noordstation te brengen voor een late trein. Dan hoeven we de straat niet op door de nattigheid naar de tram… We zeggen niet neen en stappen dankbaar mee in.

Een paar weken later kom ik ‘s morgens de papa tegen als hij zijn zoon naar school brengt. Ik zeg hem dat ik volgende donderdag op bezoek kan komen bij mama, of dat voor hen past? Papa maakt me opnieuw duidelijk dat ik welkom ben. Er komt weinig bij kijken, ik spreek een bericht in voor de mama om te vragen of ze het ok vindt dat ik hun zoon na school thuis breng met de tram. Ik krijg er geen antwoord op, ik stuur ook een sms-je en weer geen antwoord. Ik zie wel, denk ik…
Na schooltijd komt een andere tante de jongen én mij ophalen en we rijden samen met tram 3 naar hun straat. Nog even op de hoek de buurtwinkel binnenspringen voor een boodschap. (via gsm wordt er heel wat heen en weer gepraat, waar ik niets van versta, ik vind het niet erg ,ik onderga en geniet van het gebeuren…) De kleuter krijgt een snoep uit de winkel waarvan zijn mond, zijn tong ineens helemaal felblauw wordt, we moeten erom lachen… en nu naar zijn appartement, beetje spannend…voor ons allebei.

Voor het eerst in 28 jaar in mijn Brusselse school, word ik bij een Marokkaans gezin ontvangen. We moeten door een hek, 2 of 3 buitentrappen hoog, daar had mama een trapje gemist… Mama onthaalde ons hartelijk, al hinkend, de zalige baby werd me meteen toevertrouwd, ik voelde mij op mijn gemak, de oudste kwam naast me zitten in de zetel, televisie aan… Wat later troonde hij me mee naar zijn kamer, ik mocht er zijn bedje en zijn speelgoed zien…ondertussen kwamen er 2 vriendinnen van mama aan ,met hun kinderen. De kinderen speelden met elkaar. De moslima’s ontdeden zich van hun sjaaltjes en lang kleed, zagen er dan meer uit zoals ik, zij vertelden honderduit, hadden aandacht voor de baby, de mama, de kinderen en voor mij. Een vriendin was een Nederlandstalige Islamleerkracht in het basisonderwijs. Op die manier lukte het ons heel goed om te communiceren. Zij leerden me veel die avond, over hun geloof, hun rituelen, hun vakanties, waarom ze op straat ,als ze uitgaan, zich zo kleden, wanneer zij zich reinigen en bidden…We zaten samen aan tafel, aten lekker en overvloedig: alles erop en eraan, soep, rijst met zeevruchten, appeltaart met vanillesaus, heerlijke verse muntthee…. De vriendinnen vormen samen een muziekgroepje om huwelijksvieringen op te luisteren, zij verrasten mij met zang en instrumentale begeleiding… mama voelde zich zo vereerd dat ik bij hen op bezoek wou komen, en ik voelde me zo vereerd dat ik mocht komen en op zo’n manier ontvangen werd.
Ik heb er zo van genoten!

Ze wezen mij de bushalte aan de overkant van de straat, waar ik opnieuw in het donker, de bus kon nemen naar het Noordstation, om vandaar, op de trein naar huis, verder te genieten van deze hele fijne ontmoeting. Papa’s heb ik er niet gezien…

’s Anderendaags hadden de jongen en ik een aparte verstandhouding, ik liet hem in mijn oor fluisteren: jij was bij mij thuis en ik fluisterde terug: ik vond het heel fijn, dat is ons geheimpje….

Subscribe to RSS - Brussel